Bakermat van hoop

Ik haat de winterstop. Of beter gezegd; ik haat Feyenoord-loze weken. Feyenoord geeft mijn weekenden kleur. Het groen en geel van ergernis, zoals in de laatste pot van 2018 tegen ADO Den Haag, is voor mij nog altijd beter dan géén kleur. Direct na het laatste fluitsignaal in de Hofstad keek ik alweer uit naar de eerstvolgende wedstrijd in Zwolle. Helaas zit tussen beide wedstrijden een periode van vier weken…

Het voordeel van zo’n lange competitieloze periode, is dat het je tijd geeft om na te denken. Hoe komt het nou dat ik zelfs in zo’n verloren seizoen als dit alweer zo uitkijk naar de volgende wedstrijd? Ik denk het antwoord gevonden te hebben. Het heeft namelijk te maken met hoop.

Zoete koek

Feyenoord en hoop zijn wat mij betreft onlosmakelijk met elkaar verbonden. Speelt Feyenoord de eerste helft slecht? Dan hopen we op een fatsoenlijke tweede helft. Wanneer onze club een teleurstellend resultaat boekt in een eerste duel van een Europese ontmoeting, dan hopen we op een revanche in de Kuip. En wanneer het dan toch onverhoopt een heel seizoen slecht draait, noemen we het gewoon een tussenjaar en richten we ons op de hoop dat het volgend seizoen allemaal anders zal zijn. Vaak tevergeefs…

Het trainingskamp, waar Feyenoord volgende week de tweede competitiehelft mee hervat in Marbella, is voor mij dé bakermat van (onterechte) hoop. Hoewel de teksten vanuit trainingskampen zo cliché als wat zijn (“geweldige faciliteiten, uitstekend getraind, hechter team geworden”), gaan ze er bij mij in als zoete koek. Als Giovanni van Bronckhorst zegt dat er een goede basis is gelegd voor een sterke tweede competitiehelft, glunder ik van oor tot oor. Of het nu waar is of niet, ik geloof!

De nieuwe Bosvelt

Hetzelfde geloof heb ik ook bij de nieuwe spelers die tijdens een trainingskamp een kans krijgen. Ik herinner me nog dat in 2003 ene Jorge Acuña uitgenodigd was voor een oefenstage tijdens het trainingskamp op de Canarische Eilanden van Feyenoord. Hoewel alle alarmbellen al af hadden moeten gaan (als een speler eerst oefenpartijtjes moet spelen om te bewijzen dat hij goed genoeg is, kan het nooit wat zijn), wilde ik op basis van de wedstrijdbeelden echt geloven dat deze Chileen de nieuwe Paul Bosvelt was. Niets bleek minder waar, natuurlijk.

Hoe dat gaat zijn met de jonge talenten, die ongetwijfeld ook dit jaar met de grote jongens mee mogen afreizen naar Zuid-Spanje, blijft de grote vraag. Van alle verschillende talenten die sinds 2014 een kans gekregen tijdens de winterse trainingskampen (Rick Dekker, Kamil Miazek, Bart Nieuwkoop, Jari Schuurman, Justin Bijlow, Rick van der Meer, Gustavo Hamer, Mats Knoester, Tyrell Malacia, Dylan Vente, Wouter Burger, Lutsharel Geertruida en Orkun Kökçü) is alleen Bijlow een vaste basisspeler gebleken. De kans dat één van de talenten van dit jaar dan alsnog de nieuwe Bosvelt gaat worden, blijkt uit bovenstaande minimaal. En toch, ik heb hoop!

Ons jaar

Laat dat trainingskamp dus maar snel beginnen. Bedwelm me met positieve geluiden. Show foto’s van breed lachende spelers. Benadruk vooral dat het ‘maar’ een oefenpotje is wanneer we tureluurs worden gespeeld door Europese grootmacht Borussia Dortmund. 2019 gaat het jaar van Feyenoord worden. Hoop ik…

– Johan.