De transformatie van een frêle puistenkop

In mijn rubriek “Bakens in de Verte” struin ik in de podcast wekelijks de mondiale voetbalvelden af, op zoek naar de verrichtingen van alle ex-Feyenoorders in het buitenland. Mijn speurtocht brengt me van de Engelse Premier League tot de Australische A-League, en van Aalesunds FK tot Shanghai Shenxin. ‘Onze’ jongens spelen werkelijk overal.

Slechts een handjevol oudgedienden speelt dit seizoen op het allerhoogste clubniveau, de Champions League. Met Sofyan Amrabat, Ruud Vormer (beiden Club Brugge), Fjodor Smolov (Lokomotiv Moskou), Rick Karsdorp (AS Roma), Georginio Wijnaldum (Liverpool FC) en Stefan de Vrij (Internazionale) is de spoeling wel heel erg dun. Een pijnlijke constatering. Feyenoord is al een geruime tijd irrelevant in Europa. Helaas dus ook als opleidingsclub.

Schenkeveld en Bandjar

Het is goed mogelijk dat alleen De Vrij na de winterstop nog te bewonderen is in de CL. Opmerkelijk. Zeker gezien zijn loopbaan, waarin hij voortdurend over het hoofd gezien wordt. Het exponent van Varkenoord was tijdens de jeugd nooit een van de grootste talenten, en een toekomst in de Kuip was allesbehalve een zekerheidje. Toen bij het eerste beide rechtsbacks Kelvin Leerdam en Dani Fernández geblesseerd raakte, was het niet De Vrij, maar Bart Schenkeveld die vanuit de jeugd de voorkeur kreeg in de basis. Die raakte echter ook snel geblesseerd, waarna de Ouderkerker vlak voor de winterstop eindelijk zijn kans kreeg.

Hoewel hij vanaf zijn debuut verdienstelijk speelde, was de clubleiding van Feyenoord allesbehalve overtuigd van de kwaliteiten van de tengere verdediger. Sigourney Bandjar (!!!) werd van satellietclub Excelsior overgeheveld en zou meegaan op trainingskamp, maar raakte eveneens geblesseerd. Mario Been kon vervolgens weinig anders dan noodgedwongen voor De Vrij kiezen.

Scepsis

De voetballende kwaliteiten brachten De Vrij van de rechtsback positie naar het centrum. Ondanks zijn smalle lichaamsbouw hield hij zich goed staande en bleef een vaste waarde. Hij werd opgeroepen voor Oranje en schopte het zelfs tot aanvoerder van Feyenoord. Een kind van de club met de aanvoerdersband. Schitterend toch?

Nee. In een mindere periode van De Vrij nam trainer Ronald Koeman hem de aanvoerdersband af doordat hij krachtraining was gaan volgen in zijn eigen tijd. Onbegrijpelijk! Is er eindelijk een speler die in zijn eigen tijd wil werken aan zijn tekortkomingen, dan wordt hij daarvoor bestraft! Menig speler zou gaan muiten, maar de jonge verdediger niet. Hij herpakte zijn vorm, en speelde zichzelf in de WK-selectie van Oranje.

Zonder enige verwachtingen ging het Nederlands Elftal naar het wereldkampioenschap. De ploeg van Louis van Gaal verraste echter. De Vrij blonk uit en werd zelfs verkozen tot beste verdediger van het toernooi. Een mooie stap naar Lazio Roma lag in het verschiet. Maar weer verscheen de scepsis. Wat had de voetballende verdediger in vredesnaam in de spijkerharde Serie A te zoeken?

Professional

Na ruim honderd wedstrijden voor Lazio en een fraaie transfer naar Italiaanse topclub Inter Milaan kan er wel geconcludeerd worden dat de frêle puistenkop is getransformeerd tot een krachtige mannetjesputter. De centrale topverdediger waar het Nederlands elftal al decennia naar smacht heeft zich eindelijk aangediend. Toch?

Neen. Hoewel De Vrij meerdere malen bewezen heeft zich mondiaal uitstekend staande te houden, moet hij genoegen nemen met een plek op de reservebank achter Virgil van Dijk en Matthijs de Ligt. Onterecht! De 26-jarige verdediger behoort momenteel simpelweg tot de beste elf voetballers van dit land en verdient kortom een basisplaats. Maar ook hierin is De Vrij een professional. Hij gooit zijn kont niet tegen de krib, meldt zich elke keer braaf in Zeist, en blijft vechten voor zijn kans. Het is de aard van het beestje. Steevast de scepsis overwinnen door te spreken met zijn voeten. Geen woorden, maar daden! Een echte Feyenoorder!

– Johan.